Het verhaal van Annelies

Toen begin 2020 de eerste waarschuwingen voor de pandemie kwamen, drong het nog niet goed bij me door. Ik snapte wel, dat het serieus was, maar ging toch ook naar mijn werk. Terwijl het advies al was, om niet vanuit Noord-Brabant naar het werk te gaan. Een collega maakte een opmerking. Zoiets van “kom je ons besmetten?”. En ik reageerde lacherig, nam het niet serieus.

Aan het begin van de eerste lockdown (16 maart 2020) werd ik ziek. Ik heb drie weken geleefd tussen bed en bank. De symptomen pasten bij Covid19, maar ik ben niet getest. Ze hadden het toen nl veel te druk met zorg voor de veel ziekeren, en het regelen van materiaal en testen voor in de zorg. En dat was ook nodig. Ik herinner me mijn verdriet, bij de berichten over zoveel doden en heel zieken. En de zorgmensen, die op hun tanden hingen. Toen drong wel door, hoe serieus dit is. En dat we allemaal samen moeten komen, om de gevolgen nog een beetje te beperken. En dat gebeurde. 

Ik ben na een maand of wat weer gaan werken. Het ging nog niet 100%, maar hey, zo ziek was ik niet geweest toch?

En zo liep ik telkens met mijn kop tegen de spreekwoordelijke muur. En langzaamaan ging het achteruit.

Er is onderzoek gedaan naar mijn hersenen, want ik had vooral daar last van. En ik was moe. Het ziekenhuis was ver, dus ik ging met de taxi (duur, maar de busrit was te zwaar).

Verder was mijn leven in en om huis. Wandelen deed ik nog wel, en een enkele boodschap. Maar verder hield ik me koest. Want dit wilde ik niet een ander aandoen. Over mezelf maakte ik me geen zorgen wat dat betreft. Best raar, want mijn gezondheid was veel slechter, en ik weet niet, hoe mijn lichaam op nog een besmetting had gereageerd.

Met mijn beperkte leven prees ik me gelukkig. Want ik ken mensen, die nog veel minder konden dan ik. Covid is veel gevaarlijker voor hen.

Elke keer als er een actie of activiteit komt met veel mensen (bv Black Friday), maak ik me zorgen.

Hoeveel mensen gaan hiervan ziek worden? Hoeveel druk kunnen de zorgmensen nog dragen?

En later kwam daarbij: en die mensen, die nu geen medische zorg krijgen, omdat het ziekenhuis geen plek voor ze heeft.

Inmiddels zijn mijn herstelbehandelingen gestart, ruim een jaar nadat ik ziek werd. De zorg staat nog steeds onder hoge druk. Mensen wachten nog op planbare behandelingen. En de groep met post-covid (long-covid in het engels), is groot genoeg om in de media besproken te worden.

Vakantie? Ik heb wel behoefte aan vrij van werk, maar ik hoef niet naar het buitenland. Ik heb geleerd, dat andere dingen belangrijker zijn.

Annelies